DORMITIO: MARTIN EGIDI / BACH

Program wieczoru skupia się na muzyce, w której instrument pozostaje sam wobec struktury dzieła, czasu i własnego brzmienia. Dwie suity na wiolonczelę solo Johanna Sebastiana Bacha: BWV 1008 i 1010, wyznaczają osie dramaturgiczne koncertu – od surowej, introspektywnej ekspresji tonacji d-moll po architektoniczną jasność i rozległość Es-dur. Bachowska suita nie jest tu zbiorem tańców w sensie użytkowym, lecz precyzyjnie skonstruowanym cyklem, w którym retoryka gestu i logika formy współistnieją z cielesnością instrumentu. 

Utwory Jeana-Marie-Clémenta Dall’Abaco i Jeana-Louisa Duporta wprowadzają perspektywę stricte wiolonczelową: Capriccio i Exercice operują idiomem technicznym, ale nie redukują się do wirtuozerii. Są raczej laboratorium brzmienia i artykulacji, w którym wykonawca bada granice instrumentu i możliwości pojedynczej linii melodycznej. 

Passacaglia Heinricha Ignaza Franza von Bibera w autorskiej transkrypcji Martina Egidiego otwiera przestrzeń kontemplacyjną opartą na powtarzalności i wariacyjności basowego schematu. Jej oszczędna forma i symboliczny charakter czynią z niej punkt zawieszenia pomiędzy strukturą a medytacją. 

Martin Egidi, artysta poruszający się swobodnie pomiędzy historyczną świadomością a osobistą narracją, traktuje repertuar solowy jako obszar intensywnego skupienia. Jego interpretacje wydobywają z tej muzyki nie tyle efekt, co sens wynikający z relacji między gestem, ciszą i wewnętrzną logiką formy.