Lucile Richardot

Oddana muzyce barokowej madrygalistka i solistka odkryła uroki śpiewu już w dzieciństwie w rodzinnym mieście Épinal, choć w życiu zawodowym początkowo zajęła się dziennikarstwem. 

Kształciła się w chórze katedralnym Maîtrise de Notre-Dame, a następnie w Regionalnym Konserwatorium (CRR) w Paryżu w zakresie muzyki dawnej. Wykonuje dzieła wszystkich epok i stylów muzycznych, zarówno w salach koncertowych, jak i na scenie. Śpiewała m.in. z zespołami: Il Seminario musicale, Le Poème Harmonique, Les Paladins, Solistes XXI, L’Ensemble Intercontemporain, Collegium 1704, Het Collectief, Il Giardino Armonico, The English Concert, Le Concert de la Loge, Les Accents, Les Surprises, Faenza, Orchestre National de France, a także regularnie z formacjami Correspondances, Pygmalion, Les Arts Florissants, Pulcinella, Les Musiciens de Saint-Julien czy Acte 6. 

Wśród partnerów współtworzących jej porywające recitale są klawesyniści Jean-Luc Ho i Philippe Grisvard, a także pianiści Anne de Fornel i Adam Laloum. 

Zapraszana na występy do sal od Rotterdamu po Toronto, poprzez Londyn, Liverpool, Amsterdam, Pragę, Hamburg, Wrocław, Madryt czy Boston, artystka regularnie występuje w Opéra de Rouen, Théâtre de Caen, Opéra-Comique, Théâtre des Champs-Élysées oraz na Festiwalu w Aix-en-Provence. Oklaskiwano ją także w La Fenice w Wenecji, w nowojorskiej Carnegie Hall i mediolańskiej La Scali. Wcielała się kolejno w takie role jak: Messagiera, Penelope, Arnalta, Junona i Ino, Czarodziejka i Duch, Cornelia, Circé (Desmarest), Goffredo, Pythonisse, a także Geneviève (Debussy), Gertrude (Ambroise Thomas), Mescalina (Ligeti), a na początku 2025 roku w Rouen w wyczekiwaną Madame de Croissy w Dialogach karmelitanek Poulenca. W 2026 roku zanurzy w świat Czajkowskiego (Iolanta w Rouen) i Ponchiellego (La Gioconda w Teatro Real w Madrycie), zaś latem 2025 roku powróciła na Festiwal w Salzburgu. 

Lucile Richardot z upodobaniem mierzy się z utworami Mahlera, Berlioza, Strawińskiego i Poulenca, które wykonuje pod dyrekcją m.in. sir Johna Eliota Gardinera, François-Xaviera Rotha, Louisa Langrée, Reinberta de Leeuwa, Susanny Mälkki, a także z największymi dziełami barokowymi pod batutą Paula Agnew, Philippe’a Jaroussky’ego, Raphaëla Pichona i Sébastiena Daucé. 

Jej pierwszy solowy album Perpetual Night wydany w 2018 roku z Ensemble Correspondances nakładem Harmonia Mundi został obsypany międzynarodowymi nagrodami i stał się podstawą spektaklu Songs w reżyserii Samuela Achache’a. Również dla Harmonia Mundi  artystka nagrała w 2021 roku płytę Berio To Sing we współpracy z Les Cris de Paris Geoffroya Jourdaina, a na początku 2023 roku wraz z Anne de Fornel zaprezentowała pierwsze kompletne nagranie pieśni Nadii i Lili Boulanger w potrójnym albumie Les heures claires, uznawanym już dziś za klasyczny. 

Rok 2025 przyniósł nowy solowy album Northern Light nagrany ponownie we współpracy z Ensemble Correspondances. Lucile Richardot została również wybrana śpiewaczką (artiste lyrique) roku 2025 przez kapitułę Victoires de la musique classique.