Violaine Le Chenadec

Francuska sopranistka Violaine Le Chenadec jest ceniona za klarowność i czystość głosu, a także za ekspresyjny styl zarówno w muzyce operowej, jak i sakralnej. Absolwentka Conservatoire national supérieur de musique et de danse w Lyonie wypracowała kunszt, który pozwala jej łączyć techniczną precyzję z niebywałą wrażliwością na muzykę.

Wiele uwagi poświęca repertuarowi z okresu baroku, nad którym pracuje z najlepszymi, wysoko wyspecjalizowanymi zespołami: Les Arts Florissants (kierownictwo artystyczne: William Christie i Paul Agnew), Le Poème Harmonique (Vincent Dumestre), Ensemble Correspondances (Sébastien Daucé), Ensemble Pygmalion (Raphaël Pichon), Le Concert Spirituel (Hervé Niquet), L’Escadron Volant de la Reine, Le Banquet Céleste (Damien Guillon), Les Concerts de l’Hostel Dieu (Franck-Emmanuel Comte), Concerto Soave (Jean-Marc Aymes) oraz Les Folies Françoises (Patrick Cohën-Akenine), z którymi występowała na scenach i festiwalach na całym świecie. 

Rozwijając karierę sceniczną, artystka stawia przede wszystkim na różnorodność repertuaru. Ma na koncie takie role, jak Barberina w Weselu Figara Mozarta, Małgosia w Jasiu i Małgosi Humperdincka, Siostra Konstancja w Dialogach karmelitanek Poulenca, partia sopranowa w Petite messe solennelle Rossiniego zrealizowanej wraz z Ensemble Mélisme(s) (Gildas Pungier) we współpracy z La Co[opéra]tive i w inscenizacji Josa Houbena i Emily Wilson. Występowała także w dziełach barokowych, m.in. Orfeo Rossiego pod dyrekcją Raphaëla Pichona (Druga Gracja), Histoires sacrées Marca-Antoine’a Charpentiera (Ancilla) czy Le Ballet royal de la Nuit z Ensemble Correspondances prowadzonym przez Sébastiena Daucé. 

Artystka występuje również w dziełach oratoryjnych. Śpiewała partie sopranowe w Stworzeniu świata Haydna, Mszy c-moll Mozarta, Agnus Dei Erica Tanguy z Ensemble Mélisme(s) czy w Glorii Vivaldiego i Nieszporach Monteverdiego, które przygotowała wraz z Les Arts Florissants i Paulem Agnew. 

Jej pierwszy solowy album Riposta, nagrany z La Guilde des Mercenaires (Adrien Mabire), a poświęcony twórczości kompozytorów weneckiego seicento, jest świadectwem jej pełnego pasji podejścia do muzyki renesansowej i barokowej, zwłaszcza polifonii i madrygałów. 

Znakiem rozpoznawczym Violaine Le Chenadec jest jej krystaliczny, klarowny głos, charakteryzujący się pięknem i elastycznością w wysokich rejestrach. Jej interpretacje łączą barokową finezję i wrażliwość liryczną. Artystka bez trudu porusza się w spektrum od kameralnych, niemal intymnych dzieł sakralnych do teatralnej ekspresji, zawsze poszukując sposobu pełnego elegancji i naturalności, by tchnąć życie w muzykę.